Hakkımda

Fotoğrafım
Hayatı yaşanması gerektiği gibi yaşayan; aynı zamanda insan olmanın gerekliliklerini yerine getirebildiğini düşünen biri. Gülümseme ise hiçbir durumda yüzünden eksik etmediği bir davranışı. Mucizeleri bekleyen değil, onların peşinden koşan; mutluluğu ve huzuru yakalamak için elinden gelen her şeyi yapan aynı kişi.

15 Şubat 2012 Çarşamba

Uzaklardan...

Korku ve tedirginlik devam etse de bir alışmışlık hala duruyor. Alışmışlık değilse bile öyle davranma zorunluluğu. Çok sesli bir gece, kapkara ıssız bir karanlık, ara ara yanıp sönen bir ışık, saatleri kovalayan bakışlar, sessizliğe açlık, iç dünyadaki müzik… Eldeki tüm malzeme bu işte! Yazmaya zorladıkça beyni kalem, tutulup kalan dil… Koşmaya başlayan düşünceler… Bir adım ötesi sayfalar dolusu haykırış… Nereye, kime, hangi amaçla?
Karalama üzerine çalışan bir ressam edasıyla bembeyaz sayfanın simsiyah bir hal alışı… Amaçsız, rastgele hareket eden kalem… Silgi yerine daha koyu gölgeler… Karşıdan bakıldığında karmaşıklığın okunabildiği; ama değeri olmayan bir atık… Uzatılması bir şeye benzemeyecek olan iç döküş… Ancak böyle bir anlam ifade edebilir. Kayıtsız kalmaya dayanamayan bir hayat, akıp gidiyor kendince.

4 yorum:

Volkan DENİZ dedi ki...

Aksın gitsin zaten kendince. Karışmasın o bahsettiğin keşmekeş düzenlere..

BuRCu dedi ki...

Karışmalı mı karışmamalı mı, bilemedim şimdi onu. Akıp gidiyor ya, ona karışan olur belki :)

Volkan DENİZ dedi ki...

Karışmayanlar geride kalan karmaşıklıklar. Akıp giderken katılanlar olmalı zaten.. :)

BuRCu dedi ki...

Katılan katılana desem abartmış olmam aslında :)

Keyifler tavan yine, sevgiler Volkan...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...