Yerinde Durmalı Keyifler

Keyiflenmek öylesine zordur ki bazı kişiler için, hayat onlara ne sunsa burun kıvırırlar. Hoşnut olmaları için tüm koşullar bir türlü sağlanamaz. Eldekiyle keyif almayı çok zor zannederler.

Oysa bana sorsanız ‘keyif nasıl tanımlanır’ diye, çok basit birkaç örnek vererek ifade edebilirim. “Bir su birikintisi bulduğunda neşelenen serçeler gibi, en sevdiği meyveyi evde gezinerek yerken kahkahalar atan çocuklar gibi, kafasında taşıdığı tepsideki tüm simitleri sattığında evine para götürmenin mutluluğundaki satıcılar gibi, müdüründen onay aldığında motivasyonu yükselen çalışanlar gibi, bayramda kapısı çalındığında heyecanlanan tüm insanlar gibi…”

Sıraladıklarımın ve sıralayabileceklerimin o sırada yaşadıkları keyiflenmek değil de nedir? Böylesine kolay iken keyfi tanımlamak, yaşaması niye zorlaştırılır ki? Hep daha fazla, hep daha fazla hırsı mı köreltti keyif sahibi olamayanları?

Kendilerini canlı hissettikleri, tasasız bir halde iç rahatlığa kavuştukları binlerce saniyeleri varken bir iki tanesi ile dahi keyiflenebileceklerine rağmen görmezden gelmeleri, kendilerine yazık ettiklerinin göstergesidir bence. Görmeye başlayabilseler bugüne kadar kaçırdıklarına üzülecekler ya da bir yerinden yakaladık diye sevinecekler.

Keyfimi de aldım yanıma, rahatım doğrusu. Sordum, o da rahatmış. Daha ne olsun :) Göndermeyin keyiflerinizi bir yerlere, dursunlar durdukları yerde. Kimseye ödünç de vermeyin, herkesin keyfi kendine. Hayır, bencil değilim. Keyifsizliğinizi yaşayacak olan siz iseniz keyfinizi de yaşayacak yine sizsiniz. Hepimizin keyiflendiği ve keyfinin kaçtığı detaylar farklı olabilir. Bu yüzden herkesinki kendisine.

Keyifleriniz her zaman yerlerinde hazır bulunsunlar. Kaçırmaya iten sebepler olsa bile tamamen terk etmesinler sizi. Buna izin vermeyin, vermeyelim. 

Müzik Şart

Bazen kimseyi dinlemek istemezsin, kimseye bir şey anlatmak istemezsin, kimseyle sohbet etmek istemezsin, istemezsin de istemezsin. Sıralarsın tüm müziklerini arka arkaya ve başlarsın acaba şimdi ne çıkacak 

diye beklemeye.

Her şarkı daha önce defalarca dinlediğindir aslında; ama yinede “bunun bu kısmı çok iyiymiş, şunun nakaratı fena değilmiş, hayır hayır bunu dinlememeliyim” gibilerinden cümleler kurarsın. Bazıları vardır ki her şeyiyle bana ait dersin, bir an gözlerini kapatıp yaşamından bir kesiti hemen canlandırıverirsin. Böyle şarkılar dinlendiğinde; yüzdeki bir tebessüm ya da gözlerden akan birkaç damla yaş fark etmeksizin, kişinin ruhu huzur dolar. İşte o anlarda hissedilen bu duygu 

birçok şeyle değişilmez.  

Müzik dosyamdaki şarkıların sürekli güncellenmeyişi biraz da bundandır. Yeni çıkan albümlerde pek bulamam kendimi; yıllardır aşina olduğum, her seferinde dinlemekten keyif aldığım klasiklerimi dinlemenin yeri ayrıdır. Yıllarca da bu böyle gidecek gibi gözüküyor. Onların yanına eklenen yeni birkaç beğeni, eskinin devamı oldukları içindir. Verdikleri tat aynıdır.

Şu an rastgele bir parça dinlenip ruhu beslemenin tam zamanıdır. 

Haydi, bol keyifler.