Kırıntılar…

Söyleyeceklerim olmadığından değil susmam; aksine çok oluşlarından.

Söyleyeceklerimi dinlemek istemediğinden değil susmam; aksine dinledikten sonra hoşuna gitmeyeceğinden.

İçimdekileri paylaşmak istemediğimden değil susmam; aksine umurunda olmayacağını bildiğimden.

Sessizliğimin sesi bile boğmaya yeter aslında; izin verirsem eğer.

Sessizliğim bile bana aslında; böylesini gerekli gördüğümden.  

..Peki Öyleyse

Susmak, işitmemek, görmemek, tatmamak, hissetmemek gerekir bazen. Ağızdan çıkanların nelere sebep olabileceğini yaşamak ağır gelir kimi zaman. Bu yüzdendir ki iki kere düşünmek daha çok acıtır düşünenin içini; ama daha az acıtır düşünüleni.

Peki; söyleyeceklerini biriktirmek, kulağı tatile göndermek, gözleri sımsıkı yummak, duyuları aldırmak, körelmek yeterli midir? Yeterli midir susmak, duymamak, görmemek için? Yeterli midir rahatlığa kavuşmak için? Yeteri midir sorularla boğuşmamak için?  

Bazen gelir gider böyle düşünceler, gelir gelmesine de gitmez bir tanesi. “Susmak bazen değil çoğu zaman gereklidir” der durur derinden bir ses. Haklı mıdır bilinmez. Bilinen odur ki, bazen es geçmek gerek.