Ne Düşündük Ne Oldu!

Bu saatte yazılır mı? Yazılırsa ne yazılır?
Soru sormaları, cevap bulmaları hep mi sever insan?
Konumuz tam olarak ne olsun diye düşünürken aslında bir konu olmaksızın da yazabileceğim ihtimali ağır basarsa çok konuşkan bir yazı olur ortaya çıkan.
Kendinizi bir yere ait hissedip sonra oradan uzaklaşmayı da aynı oranda istediniz mi hiç mesela? Sebeplerini mantıklı kılmaya çalıştınız mı hiç bu çelişkinin?
Alıştım diye düşündüğünüz bir anda aniden meydana gelen birşey yüzünden kendinizi kandırdığınızı ya da tam tersi sayesinde ne kadar da doğru hissettiğinizi farketmediniz mi yani hiç?
Sürekli irdelemek, tetikte beklemek, kuşku havuzunu doldurmak, emin olamamak... Hem her daim hayatınızda hem on adım uzağınızda olmadılar mı?
Sonra mı? Sonrası malum: suskunluk. Gereklilik asla zorunluluk değil.

...?!...

Nasıl bir ülkede yaşıyoruz! 
Yeni bir facia haberi al, üzül, unut ve yeniden hayatına devam et. 
Kötü olayların rutinimize ait olması ne kadar da sıradanlaştı.
Alışmak, zorunluluk, mücadele...
Söylenecek yapılacak bir şeyler varken yok olmayı tercih et.
Mesela susmak gibi mi?
Düşünecek konularımız elbet var. Bu sebeple suçlayamayız zaten ne kendimizi ne başkalarını.
Yalnızca öz eleştiri işte...

Yakisan neydi deseler

Yakismak, uygun dusmek, munasip... Ne guzel kelimelerdir. Yerinde kullanilabilseler, davranislari nitelendirebilseler.
Herkes basaramaz yakisani soylemeyi, gerceklestirmeyi hatta dusunmeyi. Cogu kimse uygun dusup dusmedigini irdeleyemez. Munasip bir dil, bir yol, bir sekil bulamaz; belki de bulmak istemez.
Netice degisecek degildir, bilinir. Kelimelerin hakkini vererek konusmak kolaydir da yasamak zordur.
Dogrusuyla yanlisiyla degerlendirme yapabilen bilir yakisani, uygun duseni, munasip olani. O sebeple dusunecek cok seyi olur kafasinda, anlatacak cok seyi olur dilinde, susacak cok seyi olur gozlerinde.
Bu kelimeleri ozumseyerek yasayamayanlara... .... neyse iste... 

Seslilik Icinde

Susmak... Soyleyecegi olmadigi icin mi gerceklestirir insan bu eylemi yalnizca? Soyleyeceklerinin anlasilamayacagini dusundugu icin mesela? ya da anlamsizliga daha fazla anlamsizlik eklememek icin? veya artik gerek duymadigi icin aciklamalara?
Susabilmek... Icine attiklarini haykirmak zor oldugundan mi gerceklestirir insan bu eylemi sadece? Kolay midir sanki haksizliklari sindirebilmek? yoksa anlamli mi degildir konusmak?
Sessizlik... Anlattiklari yorucu olur kimi zaman. Yerine gore de rahatlatici... O rahatliktir seni sana geri veren.

Serzenis...

Ne yaptik biz simdi ulke olarak; "eyvallah pasam, her soyledigine her yaptigina her davranisina yarabbi sukur mu" dedik.
"Sen zahmet etmeseydin, calip cirpmakla yorulmasaydin, biz sana kendi rizamizla aktarirdik her seyi" mesaji mi verdik.
Son zamanlarda meydana gelen onca olaydan sonra suclanmamis, yargilanmamis ya da aklanmamis bir dusuncenin boylesine bir oy oranini korumasi hatta bazi yerlerde arttirmasi nasil bir zihniyet sonucudur. Duyduklarini irdeleme geregi duymayan meraktan yoksun bir halkin iradesi midir.
Chp belediyeciligini korukorune savunan biri olmasam da, belediyelerimizi temizlemekle baslamadiydik aydinlik gunlere yurumeye. Biz ne yaptik, karanliga mahkum ettik yine ulkemizi. Belki de kaybettik son umudumuzu.
Sehirlerimizde sasirttici sonuclar...
Yol yapti, hastanelerde yaslilar sira beklemiyor, okullar yenilendi, toplu konutlar artti derken diger yapilanlar gozardi edildi. Gelmis gecmis olsun.
Nefes almayi yasamak sanan veya nefes almak icin yasayan bu ulke halki, hediyelerini sundu kendilerine nefes almayi bagislayan liderlerine.
Peki biz bu kosullarda yasamaya mecbur muyuz. Bize sunulan hayat ve sunulmayanlara katlanmak zorunda miyiz.
Rte'nin govde gosterisi yapmasini saglayacak sonuclar, kirilmis olan ozguvenini yerine getirmeye yetecek de artacak gibi.
Haydi bakalim! Bir onceki genel secimde yazmistim ve kendime sormustum. "Bu kitlenin gordugu benim goremedigim ne var" diye. Anlayamiyorum, anlamlandiramiyorum demistim. Bana mi yaziklar olsun, kitleye mi.
Gelecegimiz icin kaygilanmadigimiz bir Turkiye bu kadar uzak mi.
Koklu bir degisim bir gunde olamayacakti elbeltte; ancak kan kaybetmeden devam ediyor olmalari resmin butununu gorme arzusunu ve umutlari yok ediyor.
Helal olsun Turkiye! Bizleri oyuncaga cevireni gormemekte inat ediyoruz...

Posted via Blogaway

Oyleyken Boyle

Merak edersin bilinmeyeni, ogrenmek istersin daha fazlasini, dusunursun niyesini. Gerekli veya degil, onemsizdir bu senin icin. Aklini kurcalamaya devam ederken merak, bazi denemeler yaparsin; belki kiyisindan kosesinden yakalabilirim birkacini dusuncesiyle.

Dusunmedigin, irdelemedigin, gormedigin, duymadigin anlari biraraya getir zihninde; bir anlam ifade etti mi? Ettiyse bile yeterli geldi mi? Cevabi ogrenme zorunlulugun olmasa bile sorulari pespese sordugun olmadi mi hic?

Umursamiyor gibi gorunmeye calismadin mi peki hic? Aslinda o durumlarda daha dikkat cekici oldugunu kavrayamadin mi gercekten?

Bilmek, denemek, gormek istersin dahasini. Sonucu yorumlamadan... Yaklasma hissini kuvvetlendirecek adimlar atarsin firsatini buldukca, kosarak sana gelen adimlari bekleyerek.

Beklentiler meraklari, meraklar beklentileri agirlar; karinca kararinca hesabi...

Posted via Blogaway

Sebep

Var yok arasi... Ne o sana kendi gelsin ne sen ona git; durur bir yerde sessizce. Kimi zaman olmadigina inandirir seni ya da sen oyle olsun istersin, kimi zaman ben burdayim diye bagirir ya da sen seslendirirsin onu.

Farketmekle ilgilidir bazen bilip bilmemek. Farki tanimlayan kelimelerine de baglidir zaten bilgin, bunu da gorursun zamanla.

Sebeplerin arkasinda gorduklerindir seni aydinlatan ya da goremediklerindir. Arasindaki ince cizgiyi gecmemektir asil olan.

Posted via Blogaway